Το Μάτι Του Θεού...

*

*

*

Έψαχνα να βρω μία φωτογραφία του "Ματιού του Θεού" που είναι ζωγραφισμένο πάνω από την Αγία Τράπεζα σε πολλές ελληνικές εκκλησίες... Δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα έως τώρα... Οι φωτογραφίες αυτές δόθηκαν από την NASA και είναι εντυπωσιακό πως η έκρηξη ενός άστρου μοιάζει τρομακτικά με την μορφή του ματιού. Ίσως τελικά οι αρχαίες φιλοσοφίες να είναι πράγματι περισσότερο προχωρημένες από την σημερινή τεχνολογία η οποία φυσικά ακόμα δεν είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις στα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα. Το μάτι των Αιγυπτίων, των Σουμερίων, των Μάγιας, των Αρχαίων Ελλήνων, των Χριστιανών, των Βουδιστών, όλα διαφορετικά μεταξύ τους αλλά όλα ένα νόημα, μία ουσία... Ίσως τελικά κάπου εκεί έξω στην απέραντη μοναξιά του αχανούς και απείρου σύμπαντος να υπάρχει ένα Μάτι, ένα Θεϊκό Μάτι που να μας παρατηρεί και να βρίσκεται πίσω από κάθε μας σκέψη, κάθε μας κίνηση...

Νικόλα Καλή Τύχη... κι αέρας στα πανιά σου

*

*

*

Να βάζω ένα στόχο και να πασχίζω να τον ανταμώσω. Που να θέλω να καταλήξει αυτό το ταξίδι; Μα δε θέλω να καταλήξει... Σε τίποτα δεν με γοητεύει, δεν με προκαλεί η κατάληξη, το τέλος. Θέλω -αν είναι δυνατόν- να αφεθώ, σ’ όλη μου τη ζωη, να διασχίζω ένα όνειρο. Από το πιο απλό ως το πιο δύσκολο πράγμα, εκείνο που με συναρπάζει είναι η διαδρομή μέσα στο όνειρο. Δεν με ενδιαφέρει το να φτάνω. Παλιά είχα την τρέλα αυτή. Έφτανα όμως και το απομυθοποιούσα. Το πνεύμα του Νίκου Καζαντζάκη όπως είχε αποτυπωθεί στην φράση ‘φτασε, παιδί μου, εκεί που δεν μπορείς’ καθοδηγεί πάντα την σκέψη μου και χαράζει την πορεία της διαδρομής μου στην επόμενη μέρα. Μια μέρα που την περιμένω με μ’ ένα περίεργο μείγμα μελαγχολίας και λαχτάρας στην καρδιά, χτίζοντας τ’ όνειρο του αύριο, μέσα από τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα μόλις χθες.
*
«Όταν ζεις στη θάλασσα, νιώθεις πάντα μικρός, όσο μεγάλος και αν είσαι».

*

- Νικόλας Κακλαμανάκης

Murphy's Law

*

*
Edward Aloysius Murphy, Jr. (January 11, 1918 – July 17, 1990 was an American aerospace engineer who worked on safety-critical systems and is best-known for the eponymous Murphy's Law, which states that "If there's more than one way to do a job, and one of those ways will result in disaster, then somebody will do it that way." This should not to be confused with Finagle's law.
*
Born in the Panama Canal Zone in 1918, Murphy was the eldest of five children. After attending high school in New Jersey, he went to the United States Military Academy at West Point, graduating in 1940. The same year he accepted a commission into the United States Army, and undertook pilot training with the United States Army Air Corps in 1941. During World War II he served in the Pacific Theatre in India, China and Burma (now known as Myanmar), achieving the rank of major.
*
Following the end of hostilities, in 1947 Murphy attended the United States Air Force Institute of Technology, becoming R&D Officer at the Wright Air Development Center of Wright-Patterson Air Force Base. It was while here that he became involved in the high-speed rocket sled experiments (USAF project MX981, 1949) which led to the coining of Murphy's Law. Murphy himself was reportedly unhappy with the commonplace interpretation of his law, which is seen as capturing the essential "cussedness" of inanimate objects. Murphy regarded the law as crystallizing a key principle of defensive design, in which one should always assume worst-case scenarios. Murphy was said by his son to have regarded the many jocular versions of the law as "ridiculous, trivial and erroneous", his unsuccessful attempts to have the law taken more seriously thus making him a victim of his own law.
*
In 1952, having resigned from the United States Air Force, Murphy carried out a series of rocket acceleration tests at Holloman Air Force Base, then returned to California to pursue a career in aircraft cockpit design for a series of private contractors. He worked on crew escape systems for some of the most famous experimental aircraft of the 20th century, including the F-4 Phantom II, the XB-70 Valkyrie, the SR-71 Blackbird, the B-1 Lancer, and the X-15 rocket plane. During the 1960s, he worked on safety and life support systems for Project Apollo, and ended his career with work on pilot safety and computerized operation systems on the Apache helicopter.
*
He died in 1990.

*

- Wikipedia

Κάτι πέφτει από τον ουρανό... ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ!!!

*
Όποια και να ’σαι, ό,τι και να ’σαι
κάνε μου απόψε συντροφιά
Δεν σου ζητάω να μ’ αγαπήσεις
λίγη ζητώ παρηγοριά
*
Αν ειν’ η μοίρα μου σακατεμένη
δεν φταίει ο κόσμος, ούτε και συ
Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει
και ξαναρχίζω απ’ την αρχή
*
Όσες γυναίκες έχω γνωρίσει
έφυγαν δίχως αφορμή
κι όμως δεν έχω καμιά μισήσει
στο ριζικό μου έχει γραφτεί
*
Αν ειν’ η μοίρα μου σακατεμένη
δεν φταίει ο κόσμος, ούτε και συ
Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει
και ξαναρχίζω απ’ την αρχή
*
Όποια και να ’σαι, ό,τι και να ’σαι
δυο λόγια πες μου τρυφερά
λίγο η ψυχή μου να ξαλαφρώσει
κι αύριο πες μου γεια χαρά
*
Αν ειν’ η μοίρα μου σακατεμένη
δεν φταίει ο κόσμος, ούτε και συ
Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει
και ξαναρχίζω απ’ την αρχή
*

-Γιώργος Σαμολαδάς

Don't ask me no questions... (you already know the answers)...

*
Η δημιουργία του κόσμου των γνωριμιών. Η κοινωνικότητα. Οι σχέσεις. Το ανακάτεμα της τράπουλας. Η σύζευξη των άγνωστων φίλων. Οι στιγμές. Η έλλειψη. Η νοσταλγία. Τι μένει; Η πικρία. Η φτώχεια των πραγμάτων και των καταστάσεων. Η ειρωνεία. Τα ερωτηματικά. Οι λίγοι και καλοί διατηρούν άσβεστη τη φλόγα. Οι πολλοί; Προσπαθούν αν την σβήσουν για να μην καίει άλλο τη συνείδηση. Το σίγουρο; Η σιωπή. Η γνώση. Το τίμημα; Η υποτίμηση. Σ' αυτό τον κόσμο που η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι, η εξουσία έχει το ζάρι στα χέρια της. Ή μήπως δεν είναι όλα τόσο τυχαία;

Απογοήτευση...

Μεταφέρω τα λόγια του φίλου μου Στρατή:
"Είστε η γενιά που κοιμάστε ακόμα στο παιδικό σας δωμάτιο...".
Η πρόταση αυτή περιέχει μια τεράστια αλήθεια για την γενιά μου, μια γενιά χωρίς όνειρα, χωρίς στόχους, χωρίς επιδιώξεις, χωρίς λόγο, χωρίς επανάσταση, θύμα ενός ατέρμονου καταναλωτισμού, μιας άσχημης μόδας, μιας επανάληψης ιδεών και απόψεων, μιας επανάπαυσης στα λεφτά του μπαμπά, μιας ιδεολογίας που δεν υπερβαίνει αυτή του δελτίου ειδήσεων, μια γενιά του ατελείωτου φραπέ και της βωμολοχίας, του πεζού λεξιλογίου, μια γενιά των € 700, μια γενιά που ακόμα δεν έχει απογαλακτιστεί, δεν έχει ωριμάσει, μια γενιά που έβγαλε φοιτητές σκυλάδες που δίνουν όλα τα λεφτά στα μπουζούκια, που κυκλοφορούν με κοστούμια χωρίς λόγο.
Ο κατάλογος είναι μακρύς και η γκρίνια ατέλειωτη. Η λύση; Δύσκολη αλλά εφικτή. Να ξαναρχίσουν οι νέοι να κάνουν όνειρα, απορρίπτοντας παλιές ιδεολογίες, γκρεμίζοντας τα κάστρα του βύσματος, και του βολέματος, παρακούοντας τις συμβουλές αυτών που μας έφεραν στην σημερινή κατάσταση...

Η Συνέχεια...

Για τους φανατικούς και μη θαυμαστές του, ο Τομ Γουέιτς είναι ο poet laureate του περιθωρίου, η φωνή των απόκληρων αυτού του κόσμου, ο βασιλιάς του πεζοδρομίου, ο μεγάλος εκκεντρικός, το νυχτερινό γεράκι των φτηνών diners των αμερικανικών highways. Μια άλλη Αμερική, μιας άλλης πάστας τραγουδοποιός.
Κείμενο: Θανάσης Μήνας
*

Ο Γουέιτς έχει καταφέρει κάτι που ελάχιστοι καλλιτέχνες πριν και μετά από αυτόν έχουν κατορθώσει: όχι μόνο μπόρεσε να καθιερώσει μια ολότελα ξεχωριστή περσόνα για τον εαυτό του αλλά δημιούργησε έναν ολόκληρο μικρόκοσμο, τόσο «ψεύτικο» αλλά και τόσο «αληθινό» συνάμα, μέσα στον οποίο τοποθέτησε ετούτη την περσόνα. Ο κόσμος του Γουέιτς είναι το νουάρ Λος Άντζελες, που έχει ξεπηδήσει από τις νουβέλες του Τσάντλερ και του Μπουκόφσκι. Ένα σκηνικό που αποτελείται από σκοτεινά μπαρ, όπου συχνάζουν οι παρίες του Αμερικανικού Ονείρου, αυτοί που έχουν το βλέμμα τους καρφωμένο στο ποτήρι τους και που συνεχώς ορκίζονται μάταια ότι «τούτο το ποτό θα είναι το τελευταίο». Είναι σαν ένα τσίρκο της νύχτας, σαν ένας θίασος που εμπεριέχει νάνους, ρακένδυτους ζητιάνους, πόρνες-βασίλισσες και τροτέζες της παρακμής, σκληρούς πότες με πρησμένα μάγουλα, περιπλανώμενους πωλητές, παγωτατζήδες, ματάκηδες, φτωχοδιάβολους και μικροαπατεώνες, αξύριστους μπίτνικς, σκληροτράχηλους ναυτικούς που σκοτώνουν την ώρα τους μέχρις ότου να μπαρκάρουν ξανά... Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος από όλα τα παράδοξα που συνθέτουν την ίδια την παρακμιακή γοητεία της Αμερικής.
Ο Γουέιτς, πρώτα από όλα, ήταν και παραμένει ένας μεγάλος παραμυθάς. Είναι ο ορισμός αυτού που οι Αμερικανοί αποκαλούν storyteller. Ένας αφηγητής ελάχιστα προφανής και αληθοφανής, αλλά και τόσο πειστικός. Οι ιστορίες που αφηγείται στους στίχους του είναι τόσο εξωπραγματικές που καταντούν... πιστευτές. Δεν έχει σημασία αν οι ιστορίες αυτές συνέβησαν ή όχι στ' αλήθεια, αν και οι στίχοι του είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικοί. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Γουέιτς διαθέτει μια τέτοια πειθώ ως αφηγητής, κεντώντας και την τελευταία λεπτομέρεια, ώστε σε πείθει ότι θα μπορούσαν να έχουν συμβεί στ’ αλήθεια. Οι ιστορίες αυτές μετουσιώθηκαν με τα χρόνια στους αστικούς μύθους που περιβάλλουν τον Γουέιτς και τους οποίους ο ίδιος έντεχνα έχει συντηρήσει έως σήμερα. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζέι Τζέικομπς, που είναι μάλλον κι ο πιο έγκυρος βιογράφος του, έχει εκφράσει την άποψη ότι ο Γουέιτς συντήρησε αυτούς τους μύθους για τον εαυτό του ως ασπίδα αυτοπροστασίας, επειδή ακριβώς είναι πολύ εσωστρεφής και διακριτικός ως άνθρωπος. Επειδή, παρά τη φήμη του, του αρέσει να περνάει απαρατήρητος μέσα στο πλήθος και, κυρίως, επειδή επιθυμεί να διατηρεί την (πραγματική) προσωπική ζωή του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η καρδιά του Σαββατόβραδου

Μια τέτοια ιστορία, ίσως η πιο απίστευτη από όλες, είχε διηγηθεί ο ίδιος στο press kit που συνόδευε το πρώτο του άλμπουμ («Closing Time») του 1973. Αν κάποιος θέλει να πιστέψει ετούτη τη διήγηση, ο Γουέιτς γεννήθηκε νύχτα μέσα σε ένα ταξί, έχοντας γένια τριών ημερών, κι η πρώτη του κουβέντα ήταν να πει στον ταξιτζή να τον οδηγήσει μέχρι τα μπαρ της Τάιμς Σκουέαρ για ένα «διπλό» στα γρήγορα. Ο μύθος του αιώνιου αλκοολικού είχε ήδη γεννηθεί...
Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι λίγο πιο πεζή. Ο Τόμας Άλαν Γουέιτς γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 1949 στη μικρή πόλη Γουίτιερ της Καλιφόρνια, κοντά στα σύνορα με το Μεξικό. Η μητέρα του ήταν νορβηγικής καταγωγής και ο πατέρας του είχε ιρλανδικές και σκοτσέζικες ρίζες. Ο πατέρας του ήταν επίσης ερασιτέχνης μουσικός (έπαιζε κιθάρα σε μια μαριάτσι μπάντα) και ήταν αυτός που πότισε το μικρό τότε Τομ με τις πρώτες του μουσικές ουσίες. Ο Γουέιτς χρόνια μετά θα δήλωνε ότι χάρη στον πατέρα του ερωτεύτηκε εξαρχής τις γλυκές μελωδίες των μεξικάνικων ραντσέρας. Γύρω στο 1965 εγκαταστάθηκε στο Σαν Ντιέγκο κι έπιασε δουλειά ως λαντζιέρης σε ένα τρισάθλιο diner ονόματι «Napoleone’s», το οποίο απαθανάτισε αργότερα στο «The Heart Of Saturday Night» (1974). Εκεί, όπως λέει ο ίδιος, άρχισε να γράφει τους πρώτους του στίχους, παρατηρώντας τους αλλόκοτους τύπους που σύχναζαν στο μαγαζί και τις γκροτέσκ καταστάσεις που βίωνε στην παρέα τους.

Λος Άντζελες εμπιστευτικό

Μια από τις πιο διάσημες ατάκες του Γουέιτς είναι ότι «κοιμόταν σε όλη τη διάρκεια των 60s». Τι εννοεί ο ποιητής; Εννοεί ότι απλώς δεν τον αφορούσαν όσα συνέβαιναν στα 60s, παρότι ως Καλιφορνέζος βρισκόταν στο επίκεντρο της counterculture της εποχής εκείνης. Ο Γουέιτς εκούσια δε βίωσε το καλοκαίρι της αγάπης και το αντιπολεμικό κίνημα. Η αισθητική των χίπις του ήταν ξένη. Τα παραισθησιογόνα δεν τον έλκυαν, καθώς το αλκοόλ είχε ήδη γίνει το «ναρκωτικό» που προτιμούσε. Τα μακριά μαλλιά και τα παντελόνια-καμπάνες δεν του ταίριαζαν. Τα ψυχεδελικά χρώματα φάνταζαν ξένα στο δικό του ασπρόμαυρο σύμπαν. Όσο πιο πολύχρωμα γίνονταν τα 60s τόσο περισσότερο ο Γουέιτς αναπολούσε τη νουάρ ατμόσφαιρα των 40s, σαν ένας άλλος Φίλιπ Μάρλοου που περιφέρεται σε πίνακα του Έντουαρντ Χόπερ, φορώντας μια φθαρμένη καμπαρτίνα και μια τσαλακωμένη τραγιάσκα κι έχοντας χαλαρή τη γραβάτα του.
Εκτός από το νουάρ, οι μπίτνικς ήταν η άλλη σταθερή αναφορά του, από την εποχή που πρωτοδιάβασε τις περιπέτειες του Τζακ και του Νηλ «Στο Δρόμο» και άρχισε και ο ίδιος να περιπλανιέται στην αμερικανική ενδοχώρα με μια Oldsmobile του '55, κάτι που επίσης απαθανάτισε στους στίχους του, τόσο στο «Ol’ 55» (από το «(Closing Time») όσο και στο «Meddley: Jack & Neal/California, Here I Come» (από το «Foreign Affairs» του 1977).
Η μουσική των 60s του ήταν επίσης ξένη. Η ποπ των Beatles, η ψυχεδέλεια του Φρίσκο και οι κιθάρες-θεριά του Χέντριξ δεν είχαν θέση στο τζουκ-μπόξ του Γουέιτς. Ο ίδιος προτιμούσε απείρως το πιάνο του Ρέι Τσαρλς (η μεγαλύτερη πρώιμη επιρροή του), το αρχέγονο ακουστικό μπλουζ του Δέλτα, το συγκοπτόμενο ρυθμό του be pop και του rhythm’n’blues, τους συνθέτες της χρυσής εποχής του Tin Pan Alley, το κλασικό american songbook του Γκέρσουιν και του Κόουλ Πόρτερ, την παράδοση του Κουρτ Βάιλ και του γαλλικού βοντβίλ.
Και, βεβαίως, αισθάνθηκε εξαρχής ότι βρήκε μια αδελφή ψυχή στο πρόσωπο του Χάρι Πατς, ήτοι του μεγαλύτερου εκκεντρικού από τους Αμερικανούς singer song writers του περασμένου αιώνα. Ο Πατς από τη δεκαετία του '30 και έως το θάνατο του (1974) χρησιμοποιούσε αντικείμενα καθημερινής χρήσης ως αυτοσχέδια μουσικά όργανα, παράγοντας αυτούς τους «μικρούς παράξενους (weird) ήχους», κατά πώς λέει κι ο Γουέιτς, τέχνασμα που αξιοποίησε κι ο ίδιος, ειδικά στην περίοδο από το «Swordfistrombones» (1983) κι έπειτα.

Motel Tropicana

Έχοντας αυτές τις καταβολές, ο Γουέιτς εγκαταστάθηκε στις αρχές στο μοτέλ «Tropicana», στη Σάντα Μόνικα του Λος Άντζελες, που ήταν τρόπον τινά το «"Chateau Marmont" των φτωχών» της εποχής εκείνης. Ζώντας για 9 δολάρια τη μέρα σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο γεμάτο αποφάγια, άδεια μπουκάλια, πεταμένα ρούχα και ακατάστατες σημειώσεις, όπου «το χαλί ήταν μονίμως λεκιασμένο και επί 6 χρόνια δε μου άλλαξαν ποτέ τα σεντόνια». Το «Tropicana» ήταν το ιδεατό περιβάλλον για να χτίσει ο Γουέιτς το μύθο του: το μύθο του ποιητή του πεζοδρομίου, του hobo που ξεμυτάει από την πόρτα του μόνο τις μικρές ώρες της νύχτας, όταν σβήνουν τα φώτα, για να περιπλανηθεί αθέατος στα στέκια της παρακμής και να αντλήσει υλικό για τα τραγούδια του.
Σε ένα τέτοιο στέκι τον πρωτάκουσε το 1972 ο Ντέιβιντ Γκέφεν, που τον υπέγραψε στην Asylum και προσπάθησε να τον επιβάλει ως το next big thing των αμερικανών τραγουδοποιών, σε μια εποχή κατά την οποία οι solo singer song writers είχαν πέραση. Μόνο που τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά, καθώς ήταν προφανές ότι ο Γουέιτς δεν ήταν και δε θα μπορούσε να γίνει ένας δεύτερος Σπρίνγκστιν ή ένας δεύτερος Τζάκσον Μπράουν, ούτε καν ένας δεύτερος Ράντι Νιούμαν. Όχι, παραήταν εκκεντρικός και one of a kind γι' αυτούς τους ρόλους. Ο Γουέιτς όχι μόνο δεν έγινε σταρ, αλλά την έβγαλε δύσκολα στο υπόλοιπο της δεκαετίας του 1970. Οι δίσκοι που ηχογράφησε για την Asylum («(Closing Time», «The Heart Of Saturday Night», «Nighthawks At The Diner», «Small Change», «Foreign Affairs», «Blue Valentine», «Heartattack and Vine»), παρά την αξία τους και τις καλές κριτικές, κινήθηκαν πολύ χαμηλά σε πωλήσεις.
Ο Γουέιτς επιβίωνε οικονομικά περιοδεύοντας με εξοντωτικούς ρυθμούς απ' άκρη σ' άκρη των ΗΠΑ και δίνοντας αλλεπάλληλες εμφανίσεις στα πιο «τελειωμένα» μαγαζιά των αμερικανικών μεγαλουπόλεων και, επίσης, χάρη στα δικαιώματα που εισέπραττε αραιά και πού από τις διασκευές άλλων στα τραγούδια του. Ο Τιμ Μπάκλεϊ τραγούδησε το «Martha», όπως και η Μπέτι Μίντλερ, οι Eagles το «Ol’ 55», ενώ κάμποσα δικά του διασκεύασαν η Μπόνι Ράιτ και οι δυο πιστοί του σύντροφοι στη νύχτα, ο Τσακ Ε. Βάις και η Ρίκι Αι Τζόουνς. Ο Γουέιτς δηλώνει για εκείνα τα δύσκολα χρόνια: «Ήμουν άρρωστος σε ολόκληρη την περίοδο εκείνη... Οι τουρνέ είχαν αρχίσει να με φθείρουν. Ταξίδευα συνεχώς, έμενα σε ξενοδοχεία, έτρωγα κακής ποιότητας φαγητό, έπινα πολύ, υπερβολικά πολύ. Υπάρχει ένα ολόκληρο lifestyle που δεν μπορείς να αποφύγεις όταν ζεις σε αυτούς τους ρυθμούς».

Σκυλιά της βροχής

Ο Γουέιτς ωστόσο κατόρθωσε να ξεφύγει. Πώς; Εφευρίσκοντας ξανά τον ίδιο του τον εαυτό στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80. Ξεφεύγοντας από την ίδια του τη μανιέρα... Ο ήχος του σκοτείνιασε, ηλεκτρίστηκε, ανανεώθηκε, εμπλουτίστηκε από πλήθος στοιχείων (βαλς, ρούμπες, τάνγκο, πανκ-μπλουζ, αβαν-γκάρντ θόρυβοι) και τα τραγούδια του άρχισαν να μοιάζουν με καμβάδες του Τζάκσον Πόλοκ. Η φωνή του σκλήρυνε, νοτισμένη πια για τα καλά από τον καπνό και τη νικοτίνη. Ο παλιός crooner μεταμορφώθηκε σε ένα λαρύγγι που ακουγόταν σαν να έκανε γαργάρες με χαλίκια, σε έναν περίτρανα αντισυμβατικό ερμηνευτή, στην παράδοση των βρυχηθμών του Χόουλιν' Γουλφ και του Cpt Beefheart.
Η περίφημη πια τριλογία «Swordfistrombones» (1983), «Rain Dogs» (1985), «Franks Wild Years» (1986) στην Island αποθεώθηκε από τους κριτικούς και άγγιξε το ευρύτερο κοινό. Οι κινηματογραφικές του εμφανίσεις στις ταινίες του καλού του φίλου Φράνσις Φορντ Κόπολα («One From THe Heart», «Rumble Fish», «Outsiders», «Cotton Club» και αργότερα στο «Dracula»), και, φυσικά, στο «Down By Law» του Τζιμ Τζάρμους έκαναν παγκόσμια αναγνωρίσιμη τη χαρακτηριστική φιγούρα του. Στο κινηματογραφικό πλατό του Κόπολα συνέβη και η σημαντικότερη εξέλιξη στην προσωπική του ζωή. Η γνωριμία του με την επίσης συνθέτρια και στιχουργό Κάθλιν Μπρέναν εξελίχθηκε σε έρωτα, γάμο και, κυρίως, σε μια σχέση που κρατάει ως σήμερα και η οποία, όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, σταθεροποίησε τον άστατο μέχρι τότε τρόπο ζωής του.
Με τη βοήθεια της Μπρέναν, ο Γουέιτς καθάρισε από το ποτό. Επιπλέον, χωρίς να απαξιώνει ή να αποκηρύσσει το παρελθόν του (αυτό, δα, έλειπε), βρήκε την αυτοπεποίθηση να απομυθοποιήσει τον ίδιο το μικρόκοσμο της αέναης παρακμής, που ο ίδιος έπλασε, και να αποδράσει από αυτόν. Βγήκε από το σκοτάδι στο ημίφως αλώβητος. Χωρίς να έχει πλέον να αποδείξει τίποτε σε κανέναν. Χωρίς να έχει ανάγκη από καμία μανιέρα. Όντας πλέον όχι απλώς ο από βούληση περιθωριακός που προκαλεί το ενδιαφέρον με τις εκκεντρικότητες του, αλλά ένας ολοκληρωμένος και απρόβλεπτος καλλιτέχνης, πρόθυμος και ικανός να επιφέρει τρανταχτές καινοτομίες με τη μουσική του.
Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Μια αβανταδόρικη συνεργασία με τους Ρόμπερτ Γουίλσον και Γουίλιαμ Μπάροουζ στο θεατρικό έργο «The Black Rider» (1991), που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές... Ένα υπέροχο ορχηστρικό σάουντρακ για το φιλμ «Night On Earth» του Τζάρμους. Ένα βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερο Εναλλακτικό Ροκ Άλμπουμ με το σκληρό και πειραματικό «Bone Machine» (1992). Μια εκ νέου συνεργασία με τον Γουίλσον, γράφοντας τη μουσική για τη θεατρική παράσταση «Alice» (1992), που κυκλοφόρησε σε δίσκο δέκα χρόνια μετά, πακέτο με το «Blood Money».
Και μέσα σε όλα αυτά, ο πιο ρηξικέλευθος δίσκος της καριέρας του: το «Mule Variations» (1999), αυτό το χωρίς προηγούμενο χαρμάνι από «ξύλινα μπλουζ, απογυμνωμένα γκόσπελ και πρωτοποριακά όσο και θορυβώδη αρτίστικα τεχνάσματα, που λειώνουν μαζί σε ένα προκλητικό ηχητικό γλυπτό φτιαγμένο από σκουπίδια», όπως το χαρακτήρισε το περιοδικό «Billboard». Κι έπειτα, η εξίσου συναρπαστική συνέχεια, πρώτα με το «Real Gone» (2002) και κατόπιν με το «Orphans», όπου απέδειξε ότι έχει να αντιτάξει απέναντι στον αμερικανικό νεο-συντηρητισμό πολιτικό λόγο, και πολύ δυνατό μάλιστα.
Η αναγνώριση ήταν πλέον καθολική. Η επιτυχία δεν τον έφθειρε, κάθε άλλο. Όσο, δε, μεγάλωνε η αναγνώριση του, τόσο περισσότερο άρχισε να αποστασιοποιείται από το star system, διάγοντας έναν διακριτικό και ήσυχο βίο, με τη σύζυγο και τα παιδιά του στις εξοχές της Καλιφόρνια, από τον οποίο «εξέρχεται» στον κόσμο μόνο όταν έχει πραγματικά κάτι να πει. Κι ο μύθος του αλκοολικού αλήτη με τα φθαρμένα ρούχα που γραφεί ιστορίες για τα πλάσματα της νύχτας; Αυτός υπάρχει ακόμη. Τον συντηρεί εν μέρει ο ίδιος, όποτε του κάνει κέφι, και άλλοτε τον διακωμωδεί, πάλι όποτε του κάνει κέφι.
Ο Γουέιτς παραείναι αληθινός για να είναι τσαρλατάνος, παραείναι εξωπραγματικός για να είναι γήινος και καθημερινός και, προπάντων, παραείναι ώριμος για να πάρει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Στη διάρκεια μια διάλεξης του σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο το 2000, ιδού τι προέτρεψε τους ακροατές του να κάνουν στη ζωή τους: «Σκάστε το και γίνετε μέλη ενός τσίρκου. Κάντε ένα τατού, πηδήξτε πάνω σε ένα τρένο που κινείται. Φυτέψτε έναν κήπο και φυλάξτε τους σπόρους. Παντρευτείτε, κάντε παιδιά, φορέστε καπέλο. Γίνετε καλοί στο μαστίγιο που είναι φτιαγμένο από δέρμα ταύρου. Μην πείτε ψέματα, μην εξαπατήσετε, μην κλέψετε. Όλοι πρέπει να φέρνουν φασόλια στο τραπέζι. Να είστε αφοσιωμένοι στην εξερεύνηση των ετερόκλητων πτυχών του εαυτού σας. Να θυμάστε, τα πραγματικά απαραίτητα είναι αόρατα στο μάτι. Η ποιότητα του χρόνου που μοιράζεστε με κάποιον υπερνικά την ποσότητα. Και μην ξεχνάτε, υπάρχουν πάντα πολλά που μπορεί να κάνει κανείς με ένα wah-wah πετάλι και μια ντουντούκα...». Κυριολεκτικά, one of a kind....
*

Πηγή: Περιοδικό Soul & "Αθώος στα όνειρά σου" από την ATHENS VOICE/KOAN

Tomorrow

Σαν πρόλογος στο άρθρο που θα ακολουθήσει, αυτό είναι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό του Tom Waits...

*

*

I got your letter today
And I miss you all so much here
I can't wait to see you all
And I'm counting the days dear
I still believe that there's gold
At the end of the world and I'll
Come home to Illinois on the
Day after tomorrow
Its so hard and its cold here
And I'm tired of taking orders
And I miss old Rockford town
Up by the Wisconsin border
But I miss you won't believe
Shoveling snow and raking leaves
And my plane will touch tomorrow
On the day after tomorrow
I close my eyes every nite
And I dream that I can hold you
They fill us full of lies, everyone buys
Bout what it means to
Be a soldier, I still don't
Know how I'm supposed to feel bout
All the blood that's been spilled
Will God on this throne
Get me back home
On the day after tomorrow
You can't deny, the other side
Don't want to die anymore
Then we do, what I'm
Trying to say is don't they pray
To the same God that we do?
And Tell me, how does God
Choose, who's prayers does he
Refuse? who turns the wheel
Who rolls the dice, on the
Day after tomorrow?
I'm not fighting for justice
I am not fighting for freedom
I am fighting for my life and
Another day in the world here
I just do what I've been told
We're just the gravel on the road
And only the lucky ones come
Home, on the day after tomorrow
And the summer it too
Will fade and with it
Brings the winter's frost dear
And I know we too are made
Of all the things that we have
Lost here, I'll be 21 today
I been saving all my pay
And my plane will touch down
On the day after tomorrow

*

-Lyrics by Tom Waits
Real Gone Album

Ένα κομμάτι του Ερωτόκριτου που αγαπώ ιδιαίτερα...

*
Σκίζω λαγκάδια και βουνά, ακρογιαλιές και κάμπους
ρωτώ ποτάμια που κυλούν, τα σύννεφα που τρέχουν
Ρωτώ του κόσμου τα πουλιά, αγρίμια και γεράκια
τσι θάλασσες και τσι στεριές, τ’ άστρα και το φεγγάρι
Του κόσμου τσι θαλασσινούς, μάισσες, χαρτομοίρες
φίλους καινούργιους και παλιούς, περάτες και διαβάτες
στην γειτονιά που κάθουσουν, του κήπου σου τα ρόδα
Μα δεν μου δίνουνε βουλή και ελπίδα μπλιό δεν έχω
μόνο μου δείχνουνε ψηλά τον ήλιο να ρωτήσω
*
Ήλιε, τσι κόσμους που περνάς, τσι κόσμους που διαβαίνεις
που φανερώνεις τα κρυφά σ’ ανατολή και δύση
δώδεκα χρόνια πέρασαν, τα δεκατρία πάνε
απούχα μια παλιά φιλιά, μια μπιστεμένη αγάπη
και δεν την είδα σ’ εκκλησιά, περίπατο να βγαίνει
*
Ερωτόκριτος (τραγουδώντας):
Ήλιε μου πες μου πού δειπνά, πού στρώνει και κοιμάται
που μεροξημερώνεται, κι εμένα δε θυμάται
*

Βιτσέντζος Κορνάρος

Η Στέλλα η Σμυρνιά

*

*
ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
(Ποτές τη μάνα, τη μανα μην πληγωσεις
ποτές πικρα μην της φερθείς
γιατι στις δύσκολες, στις δυσκολες στιγμες σου
που είσαι μάνα, μάνα μου θα πεις)
*
Πάλι χαράματα ξυπνάς με δάκρυα στα μάτια σoυ
τo ίδιο όνειρο μoυ λες τo είδες πάλι χθες
άκου πως κάνει o ναργιλές πoυ πίνει τα κομμάτια σoυ
άκoυ πως παίζει o μπαγλαμάς πάνω απ' τις σκεπές.
*
Καβάλησες τη μουσική και πέρασες τη θάλασσα
ύστερα μέσα σε μια αυλή κατέβηκες αργά
o γέρος σoυ σε μια γωνιά σε φώναζε αντάρτισσα
κι η μάνα σoυ έλεγε "ποτέ μηv ξαναφύγεις πια".
*
Θα σε περνάvε για τρελή
πoυ θες vα πας στο Αϊβαλί
ρεμπέτικα vα τραγουδήσεις
Θα σoυ κολλήσουv ρετσινιά
θα λένε η Στέλλα η Σμυρνιά
απ' τo χασίσι έχει κολλήσει.
*
Ύστερα σ' ένα φορτηγό κουβάλαγες τηv προίκα σoυ
πoυ φύλαγες μία ζωή για 'κείvη τη στιγμή
πoυ 'ναι κορίτσι μoυ γλυκό η oμορφιά κι η γλύκα σoυ
τώρα η δικιά σoυ η φωνή κατάντησε κραυγή.
*
Τα έβαλες με τo Θεό για τo vτoυνιά τον άπονο
πoυ κάναvε τη γειτονιά καμένο μαγαζί
στο ένα χέρι τo τζούρα στα μάτια τo παράπονο
v' αναρωτιέσαι πια κανείς vα ζει ή vα μη ζει.
*

Γιώργος Μουκίδης
Εκτέλεση Νότις Σφακιανάκης

Σαλτάρω στο κενό

*
Πηγαίνω κι έρχομαι, τρέχω και σέρνομαι,
στο ένα πόδι μου, μέχρι το ξόδι μου,
χρόνια και χρόνια.
Φωτιά στα σύρματα, παίρνω μηνύματα
από απέναντι, χρωστάω έναντι
σε δυό πρεζόνια
*
Πιστός στο ρόλο μου, κάνω το σόλο μου,
στους αδιάφορους και στους παράφορους
τους θεατές μου.
Καυτές σταγόνες μου, γκρίζες εικόνες μου,
πώς θα χωρέσετε, πώς θα με δέσετε,
στους έρωτές μου.
*
Λαθραία μου υπόσταση, μικραίνω την απόσταση
σαλτάρω στο κενό.
Με βρήκανε τα βέλη σου στο τρύπιο το βαρέλι σου,
στο γύρο του θανάτου.
Γυμνός στον προβολέα σου, με πιάνει η κεραία σου
σαλτάρω στο κενό,
Στο γύρο του θανάτου, στο γύρο του θανάτου.
*
Ονειροσύννεφα, μικρά μου σύνεργα
συνταξιδιώτες μου, πιστοί στρατιώτες μου
σ ένα ταξίδι.
Μαζί σας πέταξα, πήρα και έταξα
φιλιά και κέρματα, του κόσμου ψέματα
σας ξέρω ήδη.
*
Κλειστή παρένθεση, ζω σε μιαν έκθεση
σαν μελλοθάνατος κι όμως αθάνατος
του κόσμου λεία.
Σβησμένο αστέρι μου, φεγγαροταίρι μου
τώρα ξεχάστηκα , μάλλον κουράστηκα
βάζω τελεία .
*
Λαθραία μου υπόσταση, μικραίνω την απόσταση
σαλτάρω στο κενό.
Με βρήκανε τα βέλη σου στο τρύπιο το βαρέλι σου,
στο γύρο του θανάτου.
Γυμνός στον προβολέα σου, με πιάνει η κεραία σου
σαλτάρω στο κενό,
Στο γύρο του θανάτου, στο γύρο του θανάτου.
*

Διονύσης Τσακνής

I Had A Dream...

*
"I used to work in a factory and I was really happy because I could daydream all day..."
*

Ian Curtis
Joy Division
July 1956 - May 1980

Strange Fruit

*
Southern trees bear strange fruit,
Blood on the leaves and blood at the root,
Black bodies swinging in the southern breeze,
Strange fruit hanging from the poplar trees.
*
Pastoral scene of the gallant south,
The bulging eyes and the twisted mouth,
Scent of magnolias, sweet and fresh,
Then the sudden smell of burning flesh.
*
Here is fruit for the crows to pluck,
For the rain to gather, for the wind to suck,
For the sun to rot, for the trees to drop,
Here is a strange and bitter crop.

*

Billie Holiday

Όλα Είναι Δρόμος

*

Σκηνές από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Όλα Είναι Δρόμος". Ο Θανάσης Βέγγος πλέοντας με την βάρκα του στο Δέλτα του Έβρου, λέει: "Εδώ η Ελλάδα είναι ακόμα όμορφη" και σηκώνει το τσίπουρο για να πιεί.

*
*
*
*

Απλή & Καλή Ποίηση...

*
Γυναίκα, της ψυχής μου ξένη
Το ξάφνιασμά σου μου απομένει
Ωραία γυναίκα αγαπημένη,
Το βράδυ αυτό το ανόητο, σήμερα
Και των ματιών σου οι μαύροι κρίκοι
Και της νυχτιάς η ανάερη φρίκη...
*
Σκύψε να μπεις πάλι στη θήκη
Λεπίδι της σιωπής μου, χίμαιρα
*

Γιώργος Σεφέρης

Ένα ωραίο άρθρο που λέει την αλήθεια...

*
Παλιοί καλοί προγραμματιστές...
*
"Συζητούσα με τον Babo, σχετικά με το ότι οι νέοι σήμερα δεν σπουδάζουν αυτό που αγαπάνε, άλλα αυτό που θα τους δώσει πολλά λεφτά...
*
Κάποτε είμασταν προγραμματιστές πριν καλά καλά τελειώσουμε την σχολή.... Το μυαλό μας δούλευε σαν compiler στην κυριολεξία.
*
Απο τα πρώτα μαθήματα στην Gwbasic φτιάχναμε πολύπλοκες εφαρμογές και πανέμορφα gui ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν να υπολογίσουν τον μέσο όρο των ανδρών και των γυναικών σε ένα χώρο!
*
Φάγαμε χρόνια ολόκληρα κλεισμένοι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, καρφωμένοι σε ένα γραφείο, μελετώντας και κάνοντας πειράματα, γράφοντας εκατοντάδες σελίδες κώδικα...
Φτιάχναμε εφαρμογές για μας τους ίδιους και τους φίλους μας, και γινόμασταν ξακουστοί στην κοινωνία των χρηστών Η/Υ...
*
Και φυσικά, προχωρούσαμε μαζί με την εξέλιξη της πληροφορικής, ενημερωνόμασταν και μελετούσαμε, ξοδεύοντας χιλιάδες δραχμές σε βιβλία, μια που τότε το internet δεν ήταν κάν όνειρο...
*
Την σημερινή εποχή, οι νέοι βγαίνουν απο μια σχολή έτοιμοι, έχοντας όλα τα εφόδια (καθώς και ένα εύκολο λειτουργικό σύστημα) για να μπούν στην γραμμή παραγωγής...
Ούτε όνειρα, ούτε πειραματισμοί, ούτε τίποτα... Στυγνή θεωρία, γραβάτα και ζελέ στο μαλί και όνειρα για καρριέρα σε μια απρόσωπη πολυεθνική...
*
Πλέον η γενιά μου κατάντησε "fun stuff" σε ιστοσελίδες χιουμοριστικού περιεχομένου..."
*

Πηγή: http://dadi68.blogspot.com

Καλά που σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν & οι νόμοι για να προστατεύουν τον κάθε εργαζόμενο...

*
4.5 Χρόνος καταβολής μισθού
*
Ο μισθός, εφόσον είναι χρονικός, καταβάλλεται στο τέλος της αντίστοιχης χρονικής περιόδου που έχει συμφωνηθεί κατά τη σύναψη της εργασιακής σχέσης: αν είναι μηνιαίος καταβάλλεται στο τέλος του μήνα, αν είναι εβδομαδιαίος στο τέλος της βδομάδας. Μπορεί επίσης να καταβάλλεται και τμηματικά σε 15νθήμερη βάση. Ο μηνιαίος μισθός πρέπει να καταβάλλεται πάντοτε πριν εκπνεύσει ο μήνας.
*
4.5.1 Συνέπειες καθυστερημένης καταβολής
*
Υπερημερία εργοδότη
Αν ο εργοδότης δεν καταβάλλει τον συμφωνηθέντα μισθό την ημέρα που ορίζεται από τη σύμβαση εργασίας (ή γενικά με το πέρας της περιόδου παροχής εργασίας) τότε καθίσταται υπερήμερος. Δηλαδή πρέπει να καταβάλλει το μισθό με το νόμιμο τόκο υπερημερίας. Κι αυτό είναι υποχρεωμένος να το κάνει, χωρίς να χρειάζεται ο μισθωτός να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια που να επισημαίνει την παράλειψη του εργοδότη.
*
Το δικαίωμα επίσχεσης εργασίας
*
Στην περίπτωση καθυστέρησης καταβολής του μισθού ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα να προβεί σε επίσχεση εργασίας μέχρι να του καταβληθεί το οφειλούμενο ποσό. Δηλαδή δικαιούται να μην εργάζεται έως ότου πληρωθεί το μισθό του, ενώ οι μέρες της αποχής του από την εργασία λογίζονται σαν ημέρες πραγματικής απασχόλησης.
*
Η επίσχεση εργασίας ασκείται ατομικά και όχι συλλογικά (όπως πχ η στάση εργασίας ή η απεργία). Επίσης ο εργαζόμενος είναι σκόπιμο να εκφράσει ρητά την πρόθεσή του για επίσχεση εργασίας, έτσι ώστε ο εργοδότης να να μην μπορεί να το εκλάβει (σκόπιμα) σαν παραίτηση.
*
Ποινικές κυρώσεις
*
Ο εργοδότης καθώς και κάθε διευθυντής ή εκπρόσωπος της επιχείρησης που δεν καταβάλλει μέσα στον προβλεπόμενο χρόνο τις αποδοχές των εργαζομένων, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρεις μήνες (εξαγοράσιμη) και χρηματική ποινή που κυμαίνεται από το 1/4 έως το 1/2 του οφειλόμενου ποσού.
*
Μήνυση μπορούν να υποβάλλουν είτε ο εργαζόμενος, είτε η συνδικαλιστική οργάνωση που ανήκει ο εργαζόμενος, είτε η Επιθεώρηση Εργασίας.Το αδίκημα είναι αυτόφωρο αν η μήνυση γίνει στο χρόνο που έπρεπε να καταβληθεί ο μισθός.

Η Ποιητική (άγνωστη) Πλευρά του Λάκη...

*
Οργή άγιο ξυπνητήρι λαϊκό
ξύπνα με πριν αποκοιμηθώ
στη γη μου αυτή ξεχάστηκα
νόμιζα ήρθα για να 'ρθω χωρίς σκοπό.
*
Έρημος έρημο περνώ
κι αυτά που συναντάω
με κάνουν μάνα ν' απορώ
ποιος είμαι και που πάω.
*
Ως εδώ ήταν ως εδώ
φτάνει το παράξενο Ελλήνων καραβάνι
ως εδώ ήταν ως εδώ
το παράξενο εκείνο καραβάνι των Ελλήνων
φτάνει ως εδώ.
*

Λάκης Λαζόπουλος

Οδός Ελλήνων Γεμάτη Σκουπίδια & Χάος...

Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
που ξέρουνε τι κάνουνε
που ξέρουν ότι χάνουνε
κι ελπίζουν στο κράτος
χαμένοι κατακράτως
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
που πέτρα δεν αφήσανε
που τοίχους ζωγραφίσανε
κι ακόμα ζωγραφίζουν
μαραίνονται κι ανθίζουν
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
οδός του οδοστρώματος
του έτσι του κυκλώματος
οδός σακατεμένη
οδός αγαπημένη
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
οδός απόντων υπευθύνων
οδός του πάθους
οδός του λάθους
οδός του ύψους και του βάθους
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
που πιάνονται αδιάβαστοι
που γίνονται ανάρπαστοι
που σκίζουν και πουλάνε
που δε με ξεγελάνε
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
που δεν τους πιάνει λάστιχο
κι εγώ με 'να τετράστιχο
τους πιάνω από τη μέση
πονάω και μ' αρέσει
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
που ξέρουν να ονειρεύονται
που υπερηφανεύονται
πως είναι και οι πρώτοι
μακάρι να 'ναι πρώτοι
*
Οδός Ελλήνων
οδός εκείνων
οδός απόντων υπευθύνων
οδός του πάθους
οδός του λάθους
οδός του ύψους και του βάθους
*

Βασίλης Γιαννόπουλος

Απόσπασμα του Ερωτόκριτου

AΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΤΗΣ MΥΤΙΛΗΝΗΣ
*

*

O πρώτος οπού μ' Aφεντιές ήρθε την ώρα εκείνη,
****ήτονε τ' Aφεντόπουλον από τη Mυτιλήνη.
Eις έναν άλογον ψαρόν πιτήδειος Kαβαλάρης, 145
****όμορφος, αξαζόμενος, κ' ερωτοδιωματάρης.
Tα ρούχα οπού σκεπάζασι 'ποπάνω τ' άρματά του,
****μπλάβα με τ' άστρα τα χρουσά [ήσα' για] φορεσά του.
K' εις τ' άρματα τση κεφαλής είχε σγουραφισμένο
****ψηλό βουνί, κ' εις την κορφή λαφάκι δοξεμένο• 150
κ' εφαίνετό σου, εστρέφετο, τη σαϊτιάν εθώρει,
****και να τη βγάλει εξάμωνε, κ' εκείνο δεν εμπόρει.
Στο Λάφιν αποκατωθιό ελέγαν τα γραμμένα•
****"Δέτε, και λυπηθείτε με, εις τά'χω παθωμένα.
Ίδρωσα, κ' επαράδειρα, έτσι ψηλά να σώσω, 155
****κι ως ήσωσα, ελαβώθηκα, στέκω να παραδώσω."
Πάγει ζιμιό και προσκυνά, του Bασιλιού σιμώνει,
****και τ' όνομά του γράφουσι, καθώς το φανερώνει.
Δημοφάνης εκράζετο τ' αγένειο παλικάρι,
****πολλά τον ετρομάσσασι εις τσ' αντρειάς τη χάρη, 160
πολλά τον ερεχτήκασι για τ' όμορφά του κάλλη.
****Eσύρθηκε στον τόπον του, για να'ρθουσι κ' οι άλλοι.

*

Ενότητα β
Βιτσέντζος Κορνάρος
Αρχές του ΙΖ΄ αιώνα
*Έργο "Ερωτόκριτος" του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ