Mrs. Christodoulou aka Monika

Την Παρασκευή θα ακούσουμε για άλλη μια φορά και αυτό...
*
Why?
Tell me, why?
You don't call me anymore
Don't you want me anymore?
*
Black
It's all black
It's the colour of my heart
It's the colour of my eyes
*
But I'm here
Yes I'm here
Everybody seems to mean so much
Everybody seems to think I'm fine
*
Late
It's too late
I am punishing myself
By admitting it's too late
*
Laugh
You may laugh
You can laugh at me for days
You may spit me if you want
*
But I'm here
I'm still here
Everybody seems to mean so much
Everybody seems to think I'm fine
*
Look at me
There were more to see
There were more to be proud of...
*
Για όλους αυτούς που κοιτάνε μακριά, πιο μακριά, πιο ψηλά, που παραμερίζουν εγωισμούς και ιδέες, προκειμένου να ζήσουν τις πραγματικές αλλαγές την στιγμή που εξελίσσονται. Σας τα έχω πρήξει με τις αφιερώσεις αλλά εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από το κόσμο, τραγουδάμε για να σμίξουμε το κόσμο...
*
http://www.youtube.com/watch?v=SAgvnfOmpoM&feature=related

Και λίγη ποίηση... (Θάλασσα Πικροθάλασσα)

*
Ακούγωντας το παρακάτω τραγούδι και σερφάροντας βρήκα αυτό το ωραίο μικρό άρθρο:
*
http://www.youtube.com/watch?v=vjaAY39nJK4
*
Θε μου πόσο παράξενοι
είν’ οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
και γελαστοί οι ανθρώποι… 
*
Μέσα από έναν απλό στίχο, ο Δημήτρης Αποστολάκης (των Χαϊνηδων) αποδίδει καταπληκτικά το ελληνικό / ηρακλείτειο συναμφότερον της χαράς και της πίκρας. Οι άνθρωποι αυτού του τόπου μπορούν να είναι γελαστοί ακριβώς γιατί καταφέρνουν και εναποθέτουν το πλεόνασμα της ενθαδικής πικρίας μέσα στη λαϊκή τους τέχνη - και πρώτ’ απ’ όλα στο τραγούδι τους. Η μέθεξη στο θλιμμένο τραγούδι λειτουργεί ως η τέλεια θεραπεία, ώστε να επουλώσει η ψυχή της πληγές της και να συνεχίσει να κινείται ελεύθερα στις αμμουδιές της ευφροσύνης.
*
Ας μη ξεχνάμε πως το τραγούδι δεν είναι παρά η πυρηνική, η στοιχειώδης θεατρική πράξη. Παίζοντας (υποδυόμενος, τραγουδώντας) ο μεσογειακός Έλληνας αφήνει εκεί μέσα το σκοτάδι του, το ξορκίζει, το φυλακίζει, καθώς το επικαλείται - για να αναδυθεί ευθύς αμέσως στο φως και να συντονιστεί ξανά με τον Αρχηγό Ήλιο.
*
Υποθέτω πως για πολλούς τα παραπάνω φαντάζουν αλαμπουρνέζικα. Βλέπετε, ο μεσογειακός μας φαινότυπος δε μπορεί να εκδηλωθεί μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών, ούτε στις νυχτερινές βαρβαροπραξίες μαζανθρώπων, με αφασικές μουσικές. Εκεί ντρεσσάρονται αποκλειστικά αγέλαστα υβρίδια, με τη θλίψη της απουσίας του φωτός να κυριαρχεί - και τη χαρά σε μόνιμη απώθηση.
*
Ωστόσο, ο Ήλιος εξακολουθεί να ανατέλλει κάθε πρωί - και να διατρέχει, πυρφόρος αθλητής, τον ουρανό.
*
http://zervaspanos.wordpress.com/2008/09/01/path_of_the_sun/
*
Και όπως λέει και ένα τραγούδι από το Μεσότοπο της Μυτιλήνης,
*
Οι μερακλήδες τό 'χουνε,
να 'ναι πάντα θλιμμένοι
να 'ναι στα χείλη γελαστοί,
μα στη καρδιά καμμένοι.
*

Αμανέδες από τη Μικρά Ασία και τη Μυτιλήνη

*
Μήπως νομίζεις άνθρωπε
με τα βουνά θα ζήσεις
και πλούτη ατελείωτα
γυρεύεις ν' αποκτήσεις
*
Πολλές φωτιές με κυνηγούν
μα μια με κοντοφτάνει
και να τη σβήσω δεν μπορώ
κι αυτή θα μ' αποθάνει
*
Οταν πεθάνω ήλιε μου
θέλω να σκοτεινιάσεις
κι οταν με ταφιάζουνε
σβήσε και μην ανάψεις
*
Με τις θλιμμένες τις καρδιές
βρίσκεται και η δική μου
γιατί και γω δε γνώρισα
χαρά μεσ' τη ζωή μου
*
Είχα λεφτά και τα 'φαγα
κι οι φίλοι μ' αρνηθήκαν
τώρα που τα ξανάπιασα
ήρθανε και με βρήκαν
*
Βασανισμένο μου κορμί
πέθανε να γλιτώσεις
και μάζεψε τα βάσανα
στο χάρο να τα δώσεις
*
Ω παναγιά τα πράγματα
πως είναι πως γυρίζουν
άλλοι να θρέφουν τα πουλιά
κι άλλοι τα περιορίζουν
*
Αφού υπάρχει θάνατος
και το κορμί θα λιώσει
τι να την κάνω τη ζωή
κι αν είναι κι άλλη τόση
*
Να τανε και να πέθαινα
το Σάββατο το βράδυ
και να με κατεβάζουνε
την Κυριακή στον Άδη
*
Όταν πεθάνω μην με κλαις
γιατι είμαι αποθαμένος
κλάψε με τώρα ζωντανό
που μαι αρφανό και ξένο
*
Αν δεις πουλί μου και έρχονται
σύννεφα μαυρισμένα
είναι δικά μου βάσανα
και τα χω σκορπισμένα

*

http://www.youtube.com/watch?v=VH_1uYLYnMk

Όσο περισσότερο το φως, τόσο πιο έντονες οι σκιές...

*

Many questions have been asked through many generations

Why poor people have the bluesand poor people have the blues because
so long they have tried to achieve freedom destress and quality and yet until today
success seemed to be a distance away
and these are some of the ways they have tried

*
Some they march while some stand still
some they die while others live
some they laugh while some they cry
some hang on some pass by
with all these things in a poor man's mind
he got to have the blues he can't leave behind
*
some are high and some are low
some are sure and some don't know
some are weak and some are strong
some are here and some are gone
with all these things in a poor man's mind
he got to have the blues he can't leave behind
*

Willie Dixon

*

http://www.youtube.com/watch?v=F1FCnI2ua2U

*

Αφιερωμένο σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο κόσμο, που δεν κρύβονται, που δεν μισούν, που δεν σκύβουν το κεφάλι, που σηκώνουν τους σταυρούς και των άλλων, που νοιάζονται, που υπάρχουν για λίγες στιγμές αλλά χαράζουν την αιωνιότητα, που ξέρουν να αγαπάνε, που δεν κρατάνε τίποτα για τον εαυτό τους, που κοιτούν αυτό το κόσμο κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία, που δεν ματαιοδοξούν, που δεν παραπονιούνται για τη ροή των πραγμάτων, που κάνουν λάθη, που ξεσηκώνονται, που αδικούνται, που υπομένουν, που ελπίζουν, που νιώθουν. Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους εκείνους που οι συνθήκες της ζωής τους, τους ανάγκασαν να αφήσουν τους τόπους τους, μέρη που είχαν ένα κόσμο ήδη χτισμένο και έτοιμο και να ξαναχτίσουν ένα καινούργιο από την αρχή, μόνοι τους, με όνειρα ακριβά και επίπονα. Willie Dixon is the bluesman...

*

Quote...

Οι συγγραφείς είναι οι μηχανικοί της ψυχής...

Αφού 'χες...

Αφού ‘ χες άλλον στη καρδιά
τι μ' ήθελες εμένα
να με πληγώσεις να πονώ
ώστε να ζω για σένα

Παίζεις με τις φτωχιές καρδιές
για να γλεντάς τα νιάτα
κι υστέρα τσι ξελησμονάς
στου χωρισμού τη στράτα

όσο και αν παίζεις και γελάς
θα 'ρθει και σε η σειρά σου
οι πίκρες και τα βάσανα
να κάψουν τη καρδιά σου

http://www.youtube.com/watch?v=jrkc5L_o-Hs

- Ψαραντώνης

Pablo Neruda thus spoke...

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλυστρίσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει
στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Muere lentamente

Muere lentamente
quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo y no le habla a quien no conoce.


Muere lentamente quien hace de la televisión su gurú.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco y los puntos sobre las "íes"
a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.

Muere lentamente,
quien pasa los días quejándose de su mala suerte
o de la lluvia incesante.

Muere lentamente,
quien abandona un proyecto antes de iniciarlo,
no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia
hará que conquistemos una espléndida felicidad.

Κινηματογραφική ζωή...

Το κακό με το κινηματογράφο είναι ότι όλο το σενάριο ξετυλίγεται μέσα σε δύο ώρες. Στη ζωή τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Οι δύο ώρες ταινίας αντιστοιχούν σε 5 μήνες ίσως και 2 χρόνια... γι' αυτό υπομονή!

Καιρός είναι θα περάσει... χιχι

Ήθος

http://dpaspala.blogspot.com/2009/01/blog-post_26.html

Thought is the last free thing. We pay for all the others.

I do not wish [women] to have power over men; but over themselves.

- Mary Wollstonecraft

Robert Allen Zimmerman

I'm out here a thousand miles from my home,
Walkin' a road other men have gone down.
I'm seein' your world of people and things,
Your paupers and peasants and princes and kings.

I'm a-leaving' tomorrow, but I could leave today,
Somewhere down the road someday.
The very last thing that I'd want to do
Is to say I've been hittin' some hard travelin' too.

-Bob Dylan, Song to Woody

Θλιμμένη χαραυγή...

Δεν έχει η αγάπη σύνορα, δεν τηνε πιάνει νόμος
όπου περάσει και διαβεί είν' ανοιχτός ο δρόμος.

Φαντάστηκα πως μ' αγαπάς κι ένιωσα πως υπάρχω
σκέψου, για να 'μαστε μαζί, τι ευτυχία θα 'χω.

Στον έρωντά σου κοπελιά δεν έχει ο πόνος άκρη
κι έκαμε ρυακοφάγωμα στο μάγουλο το δάκρυ.

Ανάθεμα στη λογική που δε μου επιτρέπει
και μου φωνιάζει μια ζωή, όχι, γιατί δεν πρέπει.

Δύναμη θέλει ν' αγαπάς, πράμα που εσύ δεν έχεις
γι' αυτό στα πάθη του σεβντά μη μπεις, για' δεν αντέχεις.

Δεν έχω όνειρα πολλά, ένα 'ναι, μα μεγάλο
τσ' αγάπης μας κι ανέ χαθεί, δε ξανακάνω άλλο.

Έφυγες, μα του χωρισμού τα δάκρυα, δεν είδες
για να κρατήσω δροσερές, του γυρισμού τσ' ελπίδες.

Πληγή π' ανοίγει ο χωρισμός, δεν τηνε κλειούνε οι χρόνοι
γιατί πατούνε οι θύμησες απάνω και ματώνει.

Ώρα που ο ήλιος την αυγή την πρώτη αχτίνα βγάνει
η σκέψη σου ποδαρικό έρχεται να μου κάνει.

Θε μου και δώσ' τση όνειρα, μα να' ναι μπερδεμένα
και να 'ναι αιτία να ξυπνά, με μάθια δακρυσμένα.

Αφού τση νύχτας τ' όνειρο με την αυγή δε σμίγει
ότι χαρά κι ανέ κρατώ στα χέρια, θα μου φύγει.

Πάντα θλιμμένη χαραυγή για 'μένα ξημερώνει
γιατί την ώρα που ξυπνώ, κάθε χαρά τελειώνει.

Πρόβλημα ανεξήγητο είν' ο παντέρμος χρόνος
ανέ περάσει, καταλεί κι ανέ σταθεί, 'ναι πόνος.

Κερί ν' ανάψω, δε μπορώ, γιατί θαρρώ πως μοιάζει
με δάκρυα των αμαθιώ, κάθε φορά που στάζει.

Κλαίω, μα δάκρυ δε θωρώ, είναι που δεν τ' αφήνει
ο πόνος μου, γιατί διψά και πριν να βγει, το πίνει.

Το φως τσ' ελπίδας μου θωρώ και τρεμοσβήνει πάλι
μη δυναμώνεις άνεμε, γιατί δεν έχω άλλη.

Έσβησ' αέρας το κερί που κράτουνα στη χέρα
κι είναι για 'μένα η ζωή σκότιδι, νύχτα μέρα.

Μην κλαις αυτούς που έχουνε όνειρα σκοτωμένα
άλλους να κλαις, που τα 'χουνε αζωντανά θαμμένα.

Μοίρα, δε μου 'πεψες καλά, μόνο τσι συμφορές σου
μα διακονιάρη στσι χαρές, δε θα με ιδείς ποτέ σου.

Πουλί, σε τάφο μερακλή μην πας να κελαηδήσεις
γιατί γλυκές αθιβολές πολλές, θα του ξυπνήσεις.

Αγάπη μόνο έδιδα αυτού του ψεύτη κόσμου
κι η πλερωμή μου ήτανε: αν έχεις κι άλλη, δώσ' μου.

Ο κόσμος π' ονειρεύτηκα, μόνο τσ' αυγής ταιριάζει
γι' αυτό 'χω και την πεθυμιά, σαν φεύγω, να χαράζει.

- Γιώργης Σταυρακάκης (Μιχαλόμπας)
Από το βιβλίο "Θλιμμένη Χαραυγή" - Εκδόσεις Σείστρον

Κομμάτι...Κομμάτι...Piece by piece

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους...

'Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν και η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη...Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη άρχισε να ζητάει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει:-'Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;'-'Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος. 'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα'. Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.-'Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.-'Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία. H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.-'Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου'.-'Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου' είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:-'Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!'Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:-'Γνώση, ποιος με βοήθησε';-'Ο Χρόνος' της απάντησε η Γνώση.-'Ο Χρόνος;' ρώτησε η Αγάπη. 'Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;' Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: 'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη'.

Μάνος Χατζιδάκις - 'Το Νησί'

Words of Wisdom...

*

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΟΡΟΙΔΕΨΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ , ΛΙΓΟΥΣ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ....

Ένα μεγάλο ψέμα...

Η αλήθεια ενυπάρχει στην αγάπη... Η αγάπη δεν υπάρχει όμως χωρίς αλήθεια...

Eternal truth...

*

Happiness Isn't Real Unless It Is Shared...

-Christopher McCandless

Σκόρπιες σκέψεις...

*

Ζούμε σε έναν βαρετό κόσμο... βαλτωμένο... γεμάτο πλήξη, ρουτίνα, καθημερινότητα... Πριν ξυπνήσουμε ένα πρωί και είμαστε ήδη ηλικιωμένοι στη ψυχή και όχι στο σώμα... ίσως είναι ο καιρός να κάνουμε όλοι μας μια επανάσταση μέσα μας... Αλλάξτε συνήθειες, βγείτε απο το πρόγραμμα της ζωής σας, πάρτε τα ρίσκα σας, κάντε κάτι ωραίο για τον εαυτό σας και μετά κάντε κάτι ωραίο για τον άνθρωπό σας, κάντε κάτι αυθόρμητο, κάντε μια τρέλλα, κάντε ένα όνειρο μικρό και μετά πραγματοποιήστε το, δώστε ρυθμό στη ζωή σας. Το σύμπαν πάλλεται, το ίδιο οι καρδιές μας. Γιατί η ζωή μας να διαφέρει σε αυτό;

*

Lover, you should've come over

Looking out the door I see the rain fall upon the funeral mournersParading in a wake of sad relations 
As their shoes fill up with water

Maybe I'm too young
To keep good love from going wrong
But tonight, you're on my mind so
You never know

Broken down and hungry for your love 
With no way to feed it
Where are you tonight? 
Child, you know how much I need it.
Too young to hold on 
And too old to just break free and run 

Sometimes a man gets carried away,
When he feels like he should be having his fun
Much too blind to see the damage he's done
Sometimes a man must awake to find that, really,
He has no-one...

So I'll wait for you... And I'll burn 
Will I ever see your sweet return?
Oh, will I ever learn?
Oh, Lover, you should've come over
Cause it's not too late.

Lonely is the room the bed is made
The open window lets the rain in
Burning in the corner is the only one 
Who dreams he had you with him 
My body turns and yearns for a sleep
That won't ever come
It's never over,
My kingdom for a kiss upon her shoulder
It's never over,
all my riches for her smiles when I slept so soft against her...
It's never over,
All my blood for the sweetness of her laughter...
It's never over,
She's a tear that hangs inside my soul forever...

But maybe I'm just too young to keep good love
From going wrong 
Oh... lover you should've come over...

Yes, and I feel too young to hold on 
I'm much too old to break free and run
Too deaf, dumb, and blind
To see the damage I've done
Sweet lover, you should've come over
Oh, love, well I'll wait for you
Lover, you should've come over
'Cause it's not too late.

- Jeff Buckley

Into the wild...

*
Be it no concern
Point of no return
Go foward in reverse

This I will recall
Everytime I fall

Ahh-oohhh
Setting forth in the universe

Ahh-oohhh
Setting forth in the universe

Out here, realigned
A planet out of sight

Nature drunk and high
Ahh-oohhh

Comes the morning
When I can feel
That there's nothing left to be concealed
Moving on a scene surreal
No, my heart will never
Will never be far from here

Sure as I am breathing
Sure as I'm sad
I'll keep this wisdom in my flesh
I leave here believing more than I had
And there's a reason I'll be
A reason I'll be back

As I walk
The Hemisphere
Got my wish
To up and disappear

I been wounded
I been healed
Now for landing I been
Landing I been cleared

Sure as I'm leaving
Sure as I'm sad
I'll keep this wisdom
In my flesh

I leave here believing
More than I had
This Love has got
No Ceiling

Take Leave
the conscious mind
Found myself
to be so inclined

Why sleep
in discontent?
Oh the price
of companionship

My shadow runs with me
underneath the Big Wide Sun
My shadow comes with me
as we leave it all
we leave it all Far Behind

Empty pockets will
Allow a greater
Sense of wealth

Why contain yourself
Like any other
Book on the shelf

My shadow lays with me
underneath the Big Wide Sun
My shadow stays with me
as we leave it all
we leave it all Far Behind

Subtle voices in the wind,
Hear the truth they're telling
A world begins where the road ends
Watch me leave it all behind

Far Behind

Far Behind

Such is the way of the world
You can never know
Just where to put all your faith
And how will it grow

Gonna rise up
Burning black holes in dark memories
Gonna rise up
Turning mistakes into gold

Such is the passage of time
Too fast to fold
Suddenly swallowed by signs
Low and behold

Gonna rise up
Find my direction magnetically
Gonna rise up
Throw down my ace in the hole

Have no fear
For when I'm alone
I'll be better off than I was before

I've got this light
I'll be around to grow
Who I was before
I cannot recall

Long nights allow me to feel...
I'm falling...I am falling
The lights go out
Let me feel
I'm falling
I am falling safely to the ground
Ah...

I'll take this soul that's inside me now
Like a brand new friend
I'll forever know

I've got this light
And the will to show
I will always be better than before

Long nights allow me to feel...
I'm falling...I am falling
The lights go out
Let me feel
I'm falling
I am falling safely to the ground

When I walk beside her
i am the better man
when I look to leave her
I always stagger back again
once I built an ivory tower
so I could worship from above
and when I climbed down to be set free
she took me in again

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

when she comes to greet me
she is mercy at my feet
when I see her pin her charm
she just throws it back again
once I sought an early grave
to find a better land
she just smiled and laughed at me
and took her blues back again

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

when I go to cross that river
she is comfort by my side
when I try to understand
she just opens up her eyes

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

once I stood to lose her
when I saw what I had done
bound down and flew away the hours
of her garden and her sun
so I tried to warn her
i'll turn to see her weep
40 days and 40 nights
and it's still coming down on me

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

there's a big
a big hard sun
beaten on the big people
in the big hard world

I won't be the last
I won't be the first
Find a way to where the sky meets the earth
It's all right and all wrong
For me it begins at the end of the road
We come and go...

hmmm ooh hooo hooo

It's a mistery to me
we have a greed
with which we have agreed

You think you have to want
more than you need
until you have it all you won't be free

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me

When you want more than you have
you think you need
and when you think more than you want
your thoughts begin to bleed

I think I need to find a bigger place
'cos when you have more than you think
you need more space

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

there's those thinking more or less less is more
but if less is more how you're keeping score?
Means for every point you make
your level drops
kinda like its starting from the top
you can't do that...

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

society, have mercy on me
I hope you're not angry if I disagree
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

On bended knee is no way to be free
lifting up an empty cup I ask silently
that all my destinations will accept the one that's me
so I can breath

Circles they grow and they swallow people whole
half their lives they say goodnight to wive's they'll never know
got a mind full of questions and a teacher in my soul
so it goes...

Don't come closer or I'll have to go
Holding me like gravity are places that pull
If ever there was someone to keep me at home
It would be you...

Everyone I come across in cages they bought
they think of me and my wandering
but I'm never what they thought
got my indignation but I'm pure in all my thoughts
I'm alive...

Wind in my hair, I feel part of everywhere
underneath my being is a road that disappeared
late at night I hear the trees
they're singing with the dead
overhead...

Leave it to me as I find a way to be
consider me a satelite for ever orbiting
I knew all the rules but the rules did not know me
guaranteed...
*

- Eddie Vedder

Αλλάζει ο άνθρωπος;

*

Ο πληθυσμός υποφέρει από τον φόβο για αλλαγή. Καθώς η κατάστασή τους θεωρεί αληθινή την στατική ταυτότητα και η αμφισβήτηση των πιστεύω κάποιου συνήθως έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή και τον φόβο. Γιατί το να κάνεις λάθος, έχει λανθασμένα συσχετισθεί με την αποτυχία. Ενώ το να αποδεικνύεσαι λάθος θα έπρεπε να πανηγυρίζεται. Γιατί ανεβάζει τον καθένα σε ένα νέο επίπεδο κατανόησης, επεκτείνοντας την αντίληψη. Το γεγονός είναι, πως δεν υπάρχει έξυπνος άνθρωπος καθώς είναι ζήτημα χρόνου προτού οι ιδέες τους, ξεπεραστούν, αλλάξουν ή εξαλειφθούν.