Στρώσε το Στρώμα σου

*
Ο δρόμος είναι σκοτεινός

ώσπου να σ'ανταμώσω

ξεπρόβαλε μεσοστρατίς

το χέρι να σου δώσω

Στρώσε το στρώμα σου για δυο

για σένα και για μένα

ν'αγκαλιαστούμε απ'την αρχή

να 'ν' όλα αναστημένα

Σ'αγκάλιασα μ'αγκάλιασες

μου πήρες και σου πήρα

χάθηκα μες στα μάτια σου

και στη δική σου μοίρα

Μέσα στις ίδιες γειτονιές

έρημος ζητιανεύω

ό,τι μαζί σού σκόρπισα

γυρνώ και το γυρεύω

*
-Ιάκωβος Καμπανέλλης

Ο Θάνατος του Λυράρη

*
Σ' ενούς λυράρη την αυλή εκόνεψεν ο χάρος

κι ανεσηκώθη ο λυρατζής παλιό κρασί να φέρει

λες κι ήτο φίλος του ακριβός να τονε τραπεζώσει

και ξεκρεμά τη λύρα του γλυκό σκοπό ν' αρχίσει

λες κι ήτονε κανάς γλεντζές να τονε ξεφαντώσει

Ασε το δίσκο λυρατζή και κρέμασε τη λύρα

φύλαξε το δοξάρι σου για δεν το ξαναπιάνεις

και κάτσε να χαζιρευτείς τα σκολινά σου βάλε

γιατί σε παίρνω σύναυγα και πας στον κάτω κόσμο

Χάρε αν θέλεις αφησ' με τη λύρα μου να πάρω

απού μιλούν οι κόρδες τση και κλαίει ο καβαλάρης

και το γερακοκούδουνα του δοξαριού μου λένε

τ' απάνω κόσμου τσι χαρές τση νιότης τα τσαλίμια

την ομορφιά των κοριτσιών τση λεβεντιάς τη χάρη

και μιας αγάπης μου παλιάς το κάνω πασιγέτι

που διπλοπαράγγελνε τη λυρα μη ξεχάσω

στον κάτω κόσμο όντε θα 'ρθω

Δεν στην αφήνω ζάβαλε καλλιά 'χω να τη σπάσεις

γιατί με το δοξάρι σου σηκώνεις ποθαμένους

και θ' αρχινήσεις κοντυλιές να ταραχίσεις τσ' άντρες

να ξεμυαλίσεις κοπελιές να ξετρουνίσεις γέρους

και θα πλανέψεις τα μωρά να κλαίνε για κανάκια

και θα μισήσουν τα κελιά του Νάδη τα καστέλια

κι ούλοι θα θένε να ΄ρθουνε στον κόσμο τον απάνω...

*
-Κώστας Μουντάκης

Ασκητική

Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πονώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυτα από κορυφή σε κορυφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμενος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ΄ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ΄ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ΄ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ· ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
"ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. "ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ."
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ."
ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

*
-Νίκος Καζαντζάκης
"Ασκητική"

Νίκος Καζαντζάκης

*
Με θαρρούν λόγιο, διανοούμενο, γραφιά.
Και δεν είμαι τίποτε απ' αυτά.
Τα δάχτυλά μου, όταν γράφω,
δεν μελανώνουνται, αιματώνουνται.
Θαρρώ δεν είμαι παρά τούτο:
μια απροσκύνητη ψυχή.
*

*

Mε τα λόγια τούτα περιέγραψε
τον εαυτό του
το 1950 ο Νίκος Καζαντζάκης.

If Heartaches Were Nickels

I wish you could see me

All broken down this way

But even if you saw me, baby

I know I still couldn't make you stay

Couldn't make you stay

You know about the high cost of loving

But someday, someday

You're gonna have to pay

Gonna have to pay

Oh, a woman like you needs fine things

And I knew it from the start

And I don't have much to offer

Just this old broken heart, hey baby

Just this old broken heart

But if heartaches were nickelsI wouldn't be here crying in the dark

If wine and pills were hundred dollarbills, I might keep you satisfied

And if broken dreams were limousinesI might take you for a ride

And all I can do is think of you

And wish you were here by my side

Yes, if heartaches were nickels

I'd be the richest fool alive

If wine and pills were hundred dollar

bills, I might keep you satisfied

Oh if broken dreams were limousines

I might take you for a ride

But all I can do is think of you

And wish you were here by my side

Oh, if heartaches were nickels

I'd be the richest fool alive

I'd be the richest fool alive

*
-Joe Bonamassa

Δέκα Εντολές

Μετά απο διεξοδικές και πολύωρες συζητήσεις με τον Θεό, καταλήξαμε στην απόφαση ότι οι δέκα εντολές χρειάζονται επειγόντως update. Έτσι προχωρήσαμε στην αναθεώρηση των δέκα εντολών αφαιρώντας κάποιες και προσθέτοντας άλλες, που να συμβαδίζουν με την σημερινή κοινωνία. Είναι οι εξής:

1. Ποτέ μην αποκαλύπτεις τους φίλους σου και να τιμάς την μυστικοπάθεια που σε κάνει αυτό που λες ότι είσαι.

2. Ποτέ μην παίρνεις το μέρος αυτών που έχουν δίκιο ακόμα και αν σας συνδέουν σχέσεις συγγένειας ή ανώτερες.

3. Ποτέ μην ζητάς συγγνώμη, ακόμα και αν ξέρεις ότι φταις.

4. Ποτέ μην συζητάς με τους φίλους σου.

5. Να κρατάς πάντα την άποψη που έχεις για τον εαυτό σου.

6. Ποτέ μην αλλάζεις απόψεις που αποτελούν προϊόν συζητήσεων με φίλους.

7. Ποτέ μην γνωρίζεις φίλους - φίλες σε φίλες - φίλους.

8. Σταμάτα την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους με οποιοδήποτε τρόπο.

9. Ποτέ μην θυμάσαι τι ήσουν παλιά, για να μπορείς να λες αυτό που είσαι τώρα.

10. Ποτέ μην χρησιμοποιείς την λέξη "κολλημένος" αλλά την λέξη "απόλυτος".

Παρακαλούμε όπως εφαρμοστούν τυφλά οι παρακάτω εντολές προς σωτηρία της ψυχικής ισορροπίας, ηρεμίας, γιόγκας κ.ο.κ. Η ανάγκη να λησμονηθούν τα αυτονόητα είναι πλέον επιτακτική.

Φοιτητική Ζωή

Η φοιτητική ζωή είναι ένα μεγάλο κουτί που σου δίνουν φεύγοντας από το σπίτι. Περιέχει λεφτά, σπίτια, μετακομίσεις, γκόμενες, σινεμά, μπαρ, μεθύσια, πολλά μεθύσια και πολλά ποτά, χαμένες παρακολουθήσεις, περασμένα μαθήματα, λάθη, πολλά λάθη αλλά και... Φίλους. Όλα αυτά έχουν διάρκεια ζωής πέντε περίπου χρόνια και σκοπός του φοιτητή είναι να τα ξοδέψει όλα αυτά με τον καλύτερο τρόπο. Ο φοιτητής έρχεται από το περιβάλλον των στημένων και εξαναγκασμένων σχέσεων, δηλαδή το λύκειο, και επιστρέφει σ' αυτό μετά από το τέλος του περιεχομένου του κουτιού. Σημασία έχει όμως να έχει επιστρέψει γεμάτος εμπειρίες, γνώσεις, ιδεολογία, ήθος και ανθρωπιά, ώστε να μπορέσει να αναβαθμίσει το περιβάλλον που είχε αφήσει πίσω και να το προσαρμόσει στις ανώτερες συνθήκες που μόνος αυτός συνέθεσε ως μια φιλοσοφία ζωής κατά τα πέντε χρόνια της φοιτητικής ζωής. Όπως και στη ζωή του ανθρώπου, έτσι και στη φοιτητική ζωή, ο άνθρωπος έρχεται από το πουθενά και επιστρέφει στο πουθενά. Γι' αυτό και η πορεία σε όλη αυτή τη διάρκεια είναι που έχει τόσο μεγάλη σημασία. Οι φίλοι είναι το μόνο πράγμα που απομένει από το κουτί ακόμα και μετά από το τέλος του περιεχομένου του. Γι' αυτό και πρέπει να επενδύσουμε τα πάντα σ' αυτούς ανεβάζοντας την εμπιστοσύνη σε ένα επίπεδο αντίστοιχο του οικογενειακού αλλά συνδυασμένο με ένα χαρακτήρα κατανόησης και διαλόγου.

Συμπυκνωμένη Γνώση

*

• Ο έρωτας ανήκει σε εκείνους που δέχονται να φτάσουν στα άκρα για χάρη του. "Τρυποκάρυδος/Still Life with Woodpecker"
• Ο Παρωπιδισμός είναι μια ασθένεια όπου η αντίληψη περιορίζεται από την άγνοια, διαστρεβλώνεται από τα συμφέροντα και πολλαπλασιάζεται όταν ο εγκέφαλος είναι λιγότερο δραστήριος απ' τον εγωισμό. "Τρυποκάρυδος/Still Life with Woodpecker"
• Τα τρία από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, τα μοιράζονται όλα τα πλάσματα, αλλά η φωτιά ήταν δώρο που έγινε μόνο στον άνθρωπο. Το κάπνισμα του τσιγάρου είναι ο μεγαλύτερος βαθμός οικειότητας που μπορούμε να αποκτήσουμε με τη φωτιά χωρίς φόβο άμεσου τσουρουφλίσματος. Κάθε καπνιστής είναι μια ενσάρκωση του Προμηθέα. Το πνευμόνι του καπνιστή είναι μια γυμνή παρθένα που αφιερώνεται θυσία στο θεό της φωτιάς. "Τρυποκάρυδος/Still Life with Woodpecker"
• Αμνησία είναι να μην ξέρεις ποιος είσαι και να θέλεις απελπισμένα να το ανακαλύψεις. Ευφορία είναι να μην ξέρεις ποιος είσαι και να μη σε νοιάζει. Έκσταση είναι να ξέρεις πολύ καλά ποιος είσαι, αλλά και πάλι να μη σε νοιάζει. "Αμάντα,το κορίτσι της γης/Another Roadside Attraction"
• Πριν 2000 χρόνια μια παρθένα γέννησε ένα παιδί. Και εμείς ακόμα να το ξεπεράσουμε. "Ο χορός των εφτά πέπλων"

-Tom Robbins

William Blake

I Dreamt a Dream! what can it mean?
And that I was a maiden Queen:
Guarded by an Angel mild:
Witless woe, was ne'er beguil'd!

And I wept both night and day
And he wip'd my tears away
And I wept both day and night
And hid from him my hearts delight

So he took his wings and fled:
Then the morn blush'd rosy red:
I dried my tears & armed my fears,
With ten thousand shields and spears,

Soon my Angel came again;
I was arm'd, he came in vain:
For the time of youth was fled t62
And grey hairs were on my head.

*
-William Blake

Απίστευτο και όμως αληθινό

*

Chance

In the beginning was Chance, and Chance was with God and Chance was God. He was in the beginning with God. All things were made by Chance and without him not anything made that was made. In Chance was life and the life was the light of men.

*
-from The Book of the Die

Hurt

I hurt myself today

To see if I still feel

I focus on the pain

The only thing that's real

The needle tears a hole

The old familiar sting

Try to kill it all away

But I remember everything

What have I become

My sweetest friend

Everyone I know goes away

In the end

And you could have it all

My empire of dirt

I will let you down

I will make you hurt

I wear this crown of thorns

Upon my liar's chair

Full of broken thoughts

I cannot repair

Beneath the stains of time

The feelings disappear

You are someone else

I am still right here

What have I become

My sweetest friend

Everyone I know goes away

In the end

And you could have it all

My empire of dirt

I will let you down

I will make you hurt

If I could start again

A million miles away

I would keep myself

I would find a way

*
-Johnny Cash

God's Gonna Cut You Down

You can run on for a long time

Run on for a long time

Run on for a long time

Sooner or later God'll cut you down

Sooner or later God'll cut you down

Go tell that long tongue liar

Go and tell that midnight rider

Tell the rambler,

The gambler,

The back biter

Tell 'em that God's gonna cut 'em down

Tell 'em that God's gonna cut 'em down

Well my goodness gracious let me tell you the news

My head's been wet with the midnight dew

I've been down on bended knee talkin' to the man from Galilee

He spoke to me in the voice so sweet

I thought I heard the shuffle of the angel's feet

He called my name and my heart stood still

When he said, "John go do My will!"

Go tell that long tongue liar

Go and tell that midnight rider

Tell the rambler,

The gambler,

The back biter

Tell 'em that God's gonna cut 'em down

Tell 'em that God's gonna cut 'em down

You can run on for a long time

Run on for a long time

Run on for a long time

Sooner or later God'll cut you down

Sooner or later God'll cut you down

Well you may throw your rock and hide your hand

Workin' in the dark against your fellow man

But as sure as God made black and white

What's done in the dark will be brought to the light

You can run on for a long time

Run on for a long time

Run on for a long time

Sooner or later God'll cut you down

Sooner or later God'll cut you down

Go tell that long tongue liar

Go and tell that midnight rider

Tell the rambler,

The gambler,

The back biter

Tell 'em that God's gonna cut you down

Tell 'em that God's gonna cut you down

Tell 'em that God's gonna cut you down

*
-Johnny Cash

Song To The Siren

Long afloat on shipless oceans

I did all my best to smile

'til your singing eyes and fingers

Drew me loving to your isle

And you sang

Sail to me

Sail to me

Let me enfold you

Here I am

Here I am

Waiting to hold you

Did I dream you dreamed about me?

Were you hare when I was fox?

Now my foolish boat is leaning

Broken lovelorn on your rocks,

For you sing, touch me not, touch me not, come back tomorrow:

O my heart, o my heart shies from the sorrow

I am puzzled as the newborn child

I am troubled at the tide:

Should I stand amid the breakers?

Should I lie with death my bride?

Hear me sing, swim to me, swim to me, let me enfold you:

Here I am, here I am, waiting to hold you

-Tim Buckley

Και να αδερφέ μου...

Και να αδερφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε

ήσυχα, ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα

δεν χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε

ακόμα πιο απλοί.

Θα βρούμε αυτά τα λόγια

που παίρνουνε το ίδιο βάρος

σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη,

έτσι να λέμε πια

τα σύκα-σύκα

και τη σκάφη-σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι

και να λένε:

"Τέτοια ποιήματα

σου φτιάχνω εκατό την ώρα".

Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,

απ' τον κόσμο.

Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο.

-Γιάννης Ρίτσος

Τι είναι τέχνη και αν ξέρουμε τι είναι τέχνη, τι είναι πολιτική;

«Όποιος μεταδίδει στους εν δυστυχία αδελφούς του την κρυφή λαμπρότητα των ονείρων του, επενεργεί πάνω στην κοινωνία γύρω του σαν ένα διαλυτικό, και κάνει όλους εκείνους που τον καταλαβαίνουν, συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούν, παράνομους και αντάρτες».

*
-Pierre Quillard

Art

Keith Richards
*

Tom Waits

Nature Boy

There was a boy

A very strange enchanted boy

They say he wandered very far, very far

Over land and sea

A little shy and sad of eye

But very wise was he

And then one day

A magic day he passed my way

And while we spoke of many things

Fools and kings

This he said to me

"The greatest thing you'll ever learn

Is just to love and be loved in return"

"The greatest thing you'll ever learn

Is just to love and be loved in return"

-Eden Ahbez

Χαράτσι

Η μουσική μας, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ένας κυκεώνας και φαίνεται αυτό στη μουσική που συνθέτουμε, φαίνεται και στις επιλογές μας όταν η ανάγκη και η ευκολία μας θέτουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα οπόταν και αναγκαζόμαστε να πάρουμε θέση.

Πάντως όποια απόφαση και να πάρουμε, προδίδουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, γιατί τα ετερόκλητα μας συνιστούν.

Η αγάπη είναι πράγμα ισχυρότερο από τη διαφορά. Το ζήτημα είναι να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις, που είναι και οι δικές μας αντιθέσεις, σ' ένα μικτό και νόμιμο μουσικό είδος.

*
-Νίκος Παπάζογλου

Χαράτσι, Θεσσαλονίκη, Μάρτιος 1984

Καλή Αρχή

Ξεκινάω αυτό το blog με μια ευχή:

« Να πορεύεστε γαλήνια μες στην οχλοβοή και τη βιασύνη και να θυμάστε την ειρήνη που μπορεί να ενυπάρχει στη σιωπή. Χωρίς ν' αλλοτριωθείτε, ζήστε όσο είναι δυνατόν έχοντας καλές σχέσεις με όλους. Να λέτε σιγανά και με σαφήνεια την αλήθεια σας και να ακούτε τους άλλους, ακόμα και τον πτωχό τω πνεύματι και τον αμαθή, έχουν κι αυτοί την ιστορία τους. Να αποφεύγετε τους θορυβώδεις και επιθετικούς ανθρώπους, είναι μια προσβολή για το πνεύμα. Μη συγκρίνεστε με κανέναν: διακινδυνεύετε να γίνετε ματαιόδοξοι. Υπάρχουν πάντα πιο μεγάλοι και πιο μικροί από σας... Να απολαμβάνετε τα σχέδιά σας καθώς και την εκπλήρωσή τους, να ενδιαφέρεστε πάντοτε για τη σταδιοδρομία σας, όσο ταπεινή κι αν είναι: αποτελεί πραγματική κατάκτηση σε σχέση με τα ευμετάβλητα αγαθά της εποχής μας. Να είστε συνετοί στις υποθέσεις σας γιατί ο κόσμος είναι γεμάτος δολιότητες. Αλλά να μην είστε τυφλοί ως προς την αρετή που υπάρχει: πολλοί άνθρωποι αναζητούν τα μεγάλα ιδανικά και παντού η ζωή είναι γεμάτη ηρωϊσμό. Να είστε ο εαυτός σας. Κυρίως να μην προσποιείστε το φίλο! Ούτε να είστε κυνικοί στον έρωτα γιατί αντιμετωπίζει όλη τη στειρότητα και την απογοήτευση που είναι αιώνια όπως το χορτάρι... Δεχτείτε με καλοσύνη τις συμβουλές του χρόνου εγκαταλείποντας με χάρη τη νεότητά σας. Να ενισχύσετε την σύνεση του πνεύματος για να σας προστατεύει σε περίπτωση αιφνίδιας δυστυχίας. Αλλά να μην στεναχωριέστε με τις χίμαιρές σας! Άπειροι φόβοι γεννιούνται από την κούραση και τη μοναξιά... Πέρα από μια υγιή πειθαρχία, να είστε ήπιοι με τον εαυτό σας. Είστε παιδιά του σύμπαντος, όπως τα δέντρα και τα αστέρια: έχετε το δικαίωμα να είστε εδώ... Και είτε σας είναι σαφές είτε όχι, το σύμπαν εξελίσσεται χωρίς αμφιβολία έτσι όπως πρέπει. Να τα 'χετε καλά με το Θεό, όποια κι αν είναι η αντίληψή σας για Εκείνον, κι όποιες κι αν είναι οι εργασίες και τα όνειρά σας, διατηρήστε μέσα στη θορυβώδη σύγχυση της ζωής τη γαλήνη στην ψυχή σας. Μ' όλες του τις δολιότητες, τις βαρειές δουλειές του και τα γκρεμισμένα όνειρά του, ο κόσμος είναι πάντοτε όμορφος! Να προσέχετε... Να προσπαθείτε να είστε ευτυχισμένοι ».

*
Παλιά εκκλησία, Βαλτιμόρη 1692, Άγνωστος

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Παιχνίδι Των Θεών» της Catherine Clément